Van overleven naar leven: mijn persoonlijke verhaal (deel 6)

De weg naar herstel door beweging

In mijn eerdere blogs heb ik beschreven hoe ik de laatste jaren vooral bezig was met overleven, getekend door trauma’s, ziekte en drank. (je leest ze hier) Inmiddels ben ik  alweer zes jaar op weg naar een zachter, gezonder en oprecht gelukkiger bestaan. Die route was allesbehalve eenvoudig en ik besef dat ik nog steeds onderweg ben. In mijn vorige blog stond ik stil bij meditatie en het Boeddhisme, twee belangrijke waardes in mijn leven. In deze bijdrage deel ik graag mijn ervaringen met beweging en de invloed daarvan op mijn herstel. 

De impact van ziekte en moedeloosheid

Toen ik gevangen zat in mijn gedachten en mijn leven werd beheerst door ziekte en moedeloosheid, kwam ik nauwelijks meer in beweging. De diagnose reuma maakte het fysiek lastig om actief te blijven. Hierdoor raakte ik verstrikt in een vicieuze cirkel, ziek zijn maakte bewegen steeds moeilijker. Toch is dat niet altijd zo geweest. Voor mijn ziekte en voordat alcohol een rol ging spelen, was ik juist veel in beweging. Dansen deed ik vanaf jongs af aan, gewoon thuis of tijdens het uitgaan. Ook probeerde ik in mijn jonge jaren allerlei sporten uit en ging ik regelmatig naar de sportschool. Hardlopen was jarenlang mijn passie. Ik liep zelfs een halve marathon voordat ik ziek werd. Dansen bleef ik gelukkig wel dagelijks doen, gewoon thuis.

De diagnose en een donkere periode

Na jaren van aanmodderen kreeg ik in 2018 de diagnose reumatische artritis (RA). In eerste instantie voelde dat als een opluchting, maar de zware medicatie bracht me verder in de fuik van ziek zijn en negatieve gedachten. Alcohol werd mijn toevlucht. Ik huilde vaak in mezelf en voelde het gemis van sporten enorm. Het zien van hardlopers deed pijn, ik wilde dat ook weer kunnen. Ik vertelde Peter regelmatig hoezeer ik het sporten miste, maar toch kwam ik niet in actie.

De eerste stappen naar verandering

Tijdens de coronaperiode begon ik veel te lezen, wat langzaam leidde tot meer inzicht en helderheid over mijn situatie. Mijn lijf zat vast in jeugdtrauma’s. Dat gaf me destijds genoeg houvast. Het duurde uiteindelijk drie jaar voordat ik ook fysiek weer in beweging kwam, want tot die tijd kon ik me daar nog niet op focussen. Het besef dat ik niet te snel van stapel moest lopen, was essentieel voor mijn herstel. Kleine stapjes maken bleek het beste te werken.

Mijn eerste stappen richting meer beweging begonnen met langere wandelingen met mijn honden. In dezelfde periode kwam ons nieuwe huis op ons pad, wat ervoor zorgde dat ik vroeger naar bed ging en ook vroeger opstond. Door veel zelf te klussen bewoog ik steeds meer en zo kwam ik langzaam weer in het ritme van bewegen terecht.

Samen bewegen: een nieuwe routine

Na onze verhuizing in januari 2024 begonnen Peter en ik samen nog vroeger op te staan, meestal rond vijf uur (tegenwoordig tussen vijf en zes uur), om samen langs het water te wandelen. Rond mei 2024 ontstond tijdens een van deze wandelingen spontaan het idee om te gaan snelwandelen. We moesten erg lachen om onze eerste pogingen. Vanuit deze ervaring ontstond het idee om te proberen of hardlopen weer mogelijk was. We begonnen voorzichtig, één minuut hardlopen, gevolgd door drie minuten wandelen, over een afstand van drie kilometer en dat om de dag. Op de dagen dat we niet hardliepen, wandelden we een uur. Na het hardlopen deden we tien minuten buikspieroefeningen. Het ging langzaam, maar door vol te houden, ging het op den duur steeds beter, ook bij Peter. Ik viel een aantal kilo’s af, waardoor ik weer op mijn oude gewicht van toen ik dertig was kwam, iets waar ik me prettig bij voel. Ook Peter viel af en ook hij voelt zich daar beter bij.

Een doorbraak: vijf kilometer hardlopen

In december 2024 lukte het me om voor het eerst weer vijf kilometer achter elkaar te hardlopen. Ik voelde me ontzettend goed en het voelde als een enorme overwinning. Er was mij verteld dat hardlopen met reuma, zeker omdat het in mijn knieën zat, niet meer mogelijk zou zijn. En toch, op 52-jarige leeftijd rende ik weer vijf kilometer aan één stuk! Dit bracht een grote ommekeer in mijn denken teweeg. Het is wél mogelijk, ook als je een ziekte hebt, om je gezond te voelen, je moet het alleen wél doen. Bewegen, gezonder eten, op tijd naar bed gaan en voldoende slapen zijn daarin essentieel. Zo lang had ik gedacht dat ik nooit meer kon hardlopen. Door in die negatieve cirkel te blijven denken, kon ik het ook niet. Maar door de knop om te zetten, te beginnen en mijn gedachten te veranderen naar ‘ik kan dit wel’, veranderde alles. Ik heb echt zelf ervaren dat gedachten je leven deels bepalen. Het is geen zweverig gedoe, gedachten zijn energie die je de wereld in stuurt. Zie maar wat je ermee wilt doen, het werkt echt zo.

Naast wandelen, hardlopen en buikspieroefeningen doen volgde nog een paar kleine routines die we hebben toegevoegd. Zoals Tai Chi oefeningen en wat krachttraining. Gewoon allemaal thuis. Je hoeft echt niet naar een sportschool of een personal trainer te hebben om in beweging te komen. Echt niet. Het enige wat je wel nodig hebt is de intentie en de echte wil om het te doen.

Omgaan met tegenslag

Omdat ik open en eerlijk wil zijn, deel ik ook dat de afgelopen zeven weken moeilijk voor mij waren. Ik kreeg een opvlamming van de COPD, wat zorgde voor veel pijn in mijn bovenlichaam, alsof alles vanbinnen in de fik stond en verkrampt was. Daarbij kwam nog een pijnlijke onderrug waardoor ik het hardlopen moest staken. Inmiddels is de pijn vrijwel weg en pak ik het hardlopen weer langzaam op. Ik ben wel blijven wandelen, maar ook minder lang. Ik zeg vaak: het leven is grotendeels maakbaar, maar niet altijd. Deze terugslag kwam uit het niets en ik was er in het begin best boos over. Ik voelde me in de steek gelaten door mijn lijf. Toch wist ik de energie om te buigen en gaf ik me over aan dat wat was. Dat zorgde voor inzichten en gaf me gronding. Het gaf ruimte om meer te lezen, te slapen en gewoon even niks te doen. Ook werd mij duidelijk dat er nog steeds verdriet wordt vastgehouden in mijn lijf. Ik werd er nederig van. Geen spirituele bypass mogelijk. Ook pijn en verdriet horen bij het leven. Alles is precies zoals het moet zijn.

De kracht van samenhang

Ik zie het zo: mindfulness (zoals mediteren), eetgewoontes, je gedachten, de natuur en je omgeving zijn allemaal van invloed. Het werkt samen. Ook als het even tegenzit, zoals bij mij de afgelopen periode, is het ontzettend belangrijk hoe je ermee omgaat. Laat je je meeslepen door negatieve gedachten en gedragingen, of blijf je kalm, accepteer je wat er gebeurt en zie je het als iets dat blijkbaar nodig is, ook als je niet weet waarom en het pijnlijk en angstig is? Ik koos voor het laatste al was dat in het begin lastig.

Vooruitblik

In een volgende blog (de laatste in deze serie) vertel ik graag meer over wat de natuur voor mij doet, welke positieve invloed werken in de moestuin op mij heeft en wat gezonde voeding heeft bijgedragen. Ook plan ik het schrijven van een e-boekje waar ik compact zal beschrijven welke oefeningen we precies zijn gaan doen en waar jij ze kunt vinden. Er komt ook in welke eetgewoontes we nu hebben en enkele receptjes zodat je alvast wat handvatten hebt om ook een start te maken mocht je dat willen, het e-boekje zal gratis te downloaden zijn. Ik ga de link t.z.t. delen via mijn liefdesbrief. Je kunt je hier inschrijven om deze brief te ontvangen (even helemaal naar beneden scrollen).

Voor nu dankjewel voor het lezen. Ik waardeer het echt enorm!

Liefs,

Andrea

PS: Mijn vorige blogs over dit onderwerp zijn nu gebundeld en hier terug te vinden.

Van overleven naar leven: mijn persoonlijke verhaal (deel 6)