Van overleven naar leven: mijn persoonlijke verhaal (deel 3)

In mijn vorige blog vertelde ik over mijn beslissing om met drinken te stoppen, en dat dit niet direct het gewenste resultaat opleverde, mild uitgedrukt. In deze blog deel ik hoe ik uiteindelijk uit die moeilijke periode ben gekomen. Mocht je vragen hebben naar aanleiding van mijn blogs of gewoon behoefte hebben aan iemand die luistert, stuur me gerust een bericht.

De donkere nacht van de ziel

Toen ik gestopt was met drinken, verwachtte ik dat ik gelukkig en vrij zou zijn. In werkelijkheid werd dit echter een van de zwaarste periodes van mijn leven: ik raakte depressief en beleefde mijn eigen ‘donkere nacht van de ziel’. Maandenlang bracht ik mijn tijd door voor de kachel, waar ik veel las, mediteerde en regelmatig moest huilen of boos werd. Het gevoel van eenzaamheid was overweldigend, ik vond het moeilijk om te praten met de mensen om mij heen, mede omdat ik bleef vasthouden aan het idee dat ik sterk moest zijn en niemand nodig had.

Ayurveda als lichtpuntje

Later in deze periode ben ik toch gestart met een studie in Ayurveda. Eerder had ik al gezocht naar manieren om mezelf uit het gevoel van nutteloosheid, ziekte en ongeluk te halen. Ayurveda kwam op mijn pad en, aangezien ik erg geïnteresseerd ben in een holistische kijk op het leven, werd dit een lichtpuntje in mijn donkere tijd. De weekenden dat ik naar school ging, gaven me een doel en hielden me gaande. Ik heb enorm veel geleerd van mijn leraar en medestudenten, ook al denk ik niet dat zij zich hiervan bewust waren. Ook daar liet ik mezelf niet zien. Toch bood de studie mij waardevolle handvatten. De inzichten over voeding, lichaam en geest pas ik nog steeds dagelijks toe.

Hulp zoeken en therapieën

Naast de studie besloot ik ook om toch professionele hulp te zoeken, een van mijn betere beslissingen uit mijn leven, en nam ik deel aan verschillende retraites. Ik ging in therapie bij een psycholoog en een psychotherapeut, volgde EMDR en lichaamsgerichte therapie, deed mee aan zweethutceremonies en spirituele retraites, en nam zelfs tijdens een weekend tweemaal Ayahuasca. Vooral EMDR en de lichaamsgerichte therapie hebben mij inzicht gegeven en ervoor gezorgd dat ik kon gaan verwerken. De ervaringen met Ayahuasca waren bijzonder, maar tegenwoordig zou ik daar minder snel opnieuw voor kiezen.

Ruimte voor vergeving en zelfliefde

Begin 2023 merkte ik langzaam maar zeker dat ik weer wat meer grip op mezelf kreeg. In de periode daarvoor werd ik geconfronteerd met oude schuldgevoelens, slachtofferrollen en diepe wonden uit het verleden. Het onder ogen zien en doorwerken van deze gevoelens bleek essentieel om ruimte te creëren voor vergeving, troost en meer zelfliefde. Dit proces bracht me opnieuw in verbinding met mijn lichaam, terwijl ik eerder vooral stress en trauma uit mijn kindertijd alleen aankon door te dissociëren. Dit patroon zat zo diep ingesleten, dat ik het amper doorhad. Ik leefde voornamelijk in mijn hoofd, ik analyseerde en dacht veel, maar het contact met mijn lichaam was vrijwel afwezig. Alleen tijdens het dansen voelde ik volledige verbinding met mijn lijf. Nu besef ik waarom dansen altijd zo belangrijk voor mij is geweest. Al van kinds af aan is dansen een grote passie. Nu begrijp ik de diepere betekenis hierachter.

Dissociatie als overlevingsmechanisme

Al op jonge leeftijd gebruikte ik dissociatie als een manier om te overleven. Dit zorgde ervoor dat herinneringen aan vroeger vervaagden en moeilijk toegankelijk werden. Door in therapie en tijdens meditatie deze herinneringen onder ogen te durven komen, keerden niet alleen pijnlijke, maar ook mooie herinneringen terug.

Soms kwamen (en komen) herinneringen via dromen of zomaar plotseling, zonder enige directe aanleiding. In mijn dromen verschijnen ze vaak als nachtmerries. Inmiddels heb ik ontdekt dat ook dit een manier van verwerking is. Nachtmerries kunnen intens en heftig zijn, maar juist via deze vaak symbolische nachtmerries komen opgeslagen emoties en conditioneringen vrij. Dit proces werkte ontzettend bevrijdend voor mij. Hoewel het soms angstig was (en is), want nare dromen zijn niet fijn, was (en is) het inzicht dat ik hierdoor kreeg van levensbelang. Het toelaten van o.a. deze dromen en het verwerken van de bijbehorende emoties heeft mij geholpen om beter met mijn verleden om te gaan en meer in contact te komen met mijn lichaam.

Dankbaarheid en de Kracht van Loslaten

Opnieuw kon ik mijn vader vergeven, ditmaal op een dieper niveau, net als mijn moeder en anderen die er vroeger niet voor mij of ons waren geweest. Mijn vader had ik als jongvolwassene al eens vergeven, vooral voor mezelf, wat destijds al veel haat oploste. Nu realiseerde ik me pas echt dat mijn leven, inclusief mijn jeugd, in wezen prachtig en leerzaam is geweest. Er was namelijk ook liefde, van mijn moeder, zus en broer, maar ook van vriendjes, vriendinnetjes en zelfs van mijn vader. Eerder had ik mezelf nooit toegestaan om dit te zien. Nog steeds voel ik dat er ruimte is om die liefde en waardering verder te laten groeien. Het is een stromend proces dat komt en gaat.

Herinneringen aan mijn jonge zelf, dansend en lachend als klein meisje, hebben een diepe indruk op mij achtergelaten. Juist deze beelden brachten mij stap voor stap terug naar een gevoel van dankbaarheid voor mijn leven en alles wat ik daarin heb mogen leren. Waar voorheen een overweldigende boosheid, een intens schuldgevoel en een diepe schaamte de boventoon voerden, begonnen deze gevoelens langzaam plaats te maken voor dankbaarheid en troost.

Het is te persoonlijk om verder in te gaan op mijn jeugd en de therapieën in deze blogs, en dat hoeft ook niet. Het draait immers niet om wat er verwerkt moest worden, maar om het feit dát ik het verwerken ben aangegaan.

Aan het einde van deze periode vond er een onverwachte wending plaats in ons leven, we kochten een nieuw huis. Deze stap luidde een tijdperk van rust en ruimte in, maar bracht ook de nodige drukte met zich mee die bij een nieuw huis komt kijken. Juist die drukte was precies wat ik op dat moment nodig had. Na het doorleven van veel trauma kwam deze verandering als geroepen. Alsof het zo moest zijn. Inmiddels ben ik er zeker van dat het leven zich voor mij precies zo ontvouwde (en ontvouwd) als dat voor mij nodig was. Dat dit huis niet zomaar toevallig op ons pad kwam.

Gaandeweg realiseerde ik mij dan ook dat ik niet eindeloos wilde blijven zoeken en graven. Er ontstond ruimte om los te laten en me over te geven, om te leren vertrouwen op mezelf en op het leven. In mijn volgende blog zal ik hier dieper op ingaan. Mijn vorige blogs, deel 1 & 2 zijn ‘hier’ en ‘hier’ te lezen.

Lezen als Voeding voor de Ziel

PS: Ik bleef en blijf lezen. Lezen is voor mij voeding voor mijn ziel. Hieronder deel ik dan ook weer een gedeelte van mijn boekenlijst. Waar ‘favoriet’ achter staat, zijn boeken die mij diep geraakt hebben en/of die ik meer dan één keer gelezen heb. Alle boeken die ik deel (ook in mijn vorige blog ‘hier’ te lezen ) zijn de moeite waard om te lezen.

Liefs,

Andrea

Boekenlijst:

De bron/ Dr. Tara Swart (favoriet!)

De zielsbestemming/Michael Newton

Je bent zoals je denkt/Michael Pilarczyk (favoriet)

Think and Grow Rich/ Napoleon Hill

Vraag en het wordt gegeven /Esther en Jerry Hicks

Tekens zijn overal/Laura Lynne Jackson

Soul retrieval/Sandra Ingerman

Een ongewoon gesprek met God/Neale Donald Walsch

Zijn wie je bent/Michael A. Singer (favoriet!)

Na dit leven/Eben Alexander

Denk als een monnik/Jay Shetty (favoriet)

De kracht van het nu/Eckart Tolle

Voelen is het geheim/Neville Goddard (favoriet)

Eindeloos bewustzijn/Pim van Lommel

Het Geschenk/Edith Eger (favoriet)

De fontein/Els van Steijn

Vooruitblik op de volgende boekenlijst

In mijn volgende blogpost deel ik weer een lijstje met boeken. Hou de blog dus vooral in de gaten als je zin hebt in nieuwe inspiratie of benieuwd bent naar mooie leestips. Binnenkort volgt er weer een verse selectie met titels die goed passen bij de onderwerpen die je hier voorbij ziet komen.

Van overleven naar leven: mijn persoonlijke verhaal (deel 3)